O tym, jak mądrze poruszać się w świecie zabiegów, gdzie kończy się naturalność, a zaczyna przesada, rozmawiamy z lek. Olgą Urbaniak – specjalistką chirurgii ogólnej i lekarzem wykonującym zabiegi z zakresu medycyny estetycznej. Na co dzień przyjmuje pacjentki w Medicus Uroda w Lubinie, gdzie łączy wiedzę medyczną, doświadczenie kliniczne i wyczucie estetyki. W swojej pracy stawia na bezpieczeństwo, precyzję oraz indywidualne podejście – każdą twarz traktuje jak osobny projekt, a każdą terapię dobiera w sposób przemyślany i odpowiedzialny. To właśnie jest medycyna estetyczna.

To lekarz, który nie tylko wykonuje zabiegi, ale przede wszystkim edukuje, tłumaczy i prowadzi pacjentki przez cały proces – od pierwszej konsultacji po końcowy efekt.

Z czym dziś przychodzą pacjentki?

Redakcja Energiakobiety:
Pani Doktor, coraz więcej kobiet interesuje się medycyną estetyczną. Z czym najczęściej przychodzą dziś do gabinetu – z konkretnym problemem czy raczej z potrzebą „odświeżenia” wyglądu?

Lek. Olga Urbaniak:
Zdecydowanie z jedną i z drugą sytuacją. Część pacjentek przychodzi z konkretnym problemem, który chciałaby rozwiązać, natomiast część przychodzi z potrzebą odświeżenia wyglądu, poprawy kondycji skóry czy po prostu subtelnej zmiany. Bardzo często te dwa podejścia się ze sobą łączą.

Serdecznie zapraszamy na konsultację z Panią lek. Olgą Urbaniak w Medicus Uroda w Lubinie

Jak zrozumieć zabiegi? Edukacja pacjentek

Redakcja Energiakobiety:
Wiele kobiet gubi się w nazwach zabiegów. Jak Pani w prosty sposób tłumaczy różnicę między stymulatorami tkankowymi, mezoterapią a wypełniaczami?

Lek. Olga Urbaniak:
Tutaj zdecydowanie musimy cofnąć się do podstaw, przede wszystkim do głębokości podania produktów. Bardzo ważne jest także wytłumaczenie pacjentowi, jak dany preparat działa, czemu ma służyć i na jaki problem ma odpowiadać.

Rozmawiam również o częstości stosowania danych produktów, ich gęstości oraz tzw. reologii, czyli o tym, jak zachowują się w tkankach. To wszystko ma ogromne znaczenie, ponieważ zabieg i preparat powinny być dobrane zgodnie z oczekiwaniami pacjentki i realnie wpływać na efekt, jaki chce ona osiągnąć.

„Medycyna estetyczna może wspierać pewność siebie, pod warunkiem, że opiera się na wiedzy, umiarze i bezpieczeństwie.”

Mezoterapia – czy naprawdę dla każdego?

Redakcja Energiakobiety:
Mezoterapia igłowa bywa traktowana jako „lekki zabieg”. Czy faktycznie jest taka uniwersalna?

Lek. Olga Urbaniak:
Zdecydowanie tak, natomiast zawsze podkreślam, że mezoterapia to technika, a nie jeden konkretny zabieg. Jest to sposób podania produktu pod barierę naskórkową. Mamy wiele rodzajów mezoterapii – może być płytka, średniogłęboka albo głęboka. W zależności od tego, jaki preparat stosujemy, jakie ma działanie, jakie zawiera substancje aktywne i jaką ma gęstość, dobieramy odpowiednią głębokość podania. Bardzo ważne jest tutaj dopasowanie zarówno produktu, jak i techniki do kondycji skóry, jej grubości oraz oczekiwań pacjenta.

Zabiegi regeneracyjne – kiedy działają, a kiedy rozczarowują?

Redakcja Energiakobiety:
Zabiegi regeneracyjne – osocze, terapie autologiczne – kiedy naprawdę mają sens?

Lek. Olga Urbaniak:
Zabiegi autologiczne są bardzo dobrymi zabiegami, natomiast ja osobiście polecam je przede wszystkim osobom młodszym, kiedy proces starzenia nie jest jeszcze szczególnie zaznaczony, a skóra potrzebuje wsparcia i regeneracji. Zdecydowanie mniejszy sens mają u osób bardziej dojrzałych, u których zmarszczki są już wyraźnie zaznaczone. W takich przypadkach te zabiegi nie spełnią oczekiwań pacjenta – nie wygładzą głębokich zmarszczek.

Natomiast zdarzają się pacjenci, którzy chcą wykonywać wyłącznie zabiegi z tej grupy i nie są zainteresowani innymi metodami. W takiej sytuacji uważam, że lepiej wykonać taki zabieg niż nie wykonać żadnego.

Botoks i kwas hialuronowy – mit vs rzeczywistość

Redakcja Energiakobiety:
Botoks wciąż budzi emocje. Co pacjentki najczęściej źle o nim rozumieją?

Lek. Olga Urbaniak:
Najczęściej pacjentki uważają, że botoks wypełnia, co nie jest prawdą. Botoks nie służy do wypełniania ani do powiększania ust. Jest lekiem, który podajemy do mięśnia i działa jak każdy inny lek – ma swoje określone działanie, potrzebuje czasu, aby zadziałać, i z czasem jego efekt ustępuje.

Warto pamiętać, że botoks jest obecny w medycynie od wielu lat i wywodzi się z medycyny konwencjonalnej. Był stosowany między innymi w leczeniu migren czy spastyczności mięśni. Dopiero później zauważono jego działanie estetyczne i zaczęto stosować go w medycynie estetycznej.

Kwas hialuronowy – gdzie kończy się naturalność?

Redakcja Energiakobiety:
Gdzie jest granica między naturalnym efektem a przesadą?

Lek. Olga Urbaniak:
To pytanie jest trudne, ponieważ każdy ma inne poczucie estetyki i inne oczekiwania. Część pacjentów chce, aby efekt był bardzo subtelny, a część oczekuje bardziej widocznej zmiany. Natomiast dla mnie zawsze najważniejsze jest bezpieczeństwo pacjenta oraz poszanowanie anatomii. Jeśli widzę, że kolejne podanie kwasu hialuronowego nie przyniesie oczekiwanego efektu albo może zmienić rysy twarzy w niekorzystny sposób, nie wyrażam zgody na wykonanie takiego zabiegu.

Kiedy „mniej” naprawdę znaczy więcej. Czy zdarza się powiedzieć „nie”?

Redakcja Energiakobiety:
Czy zdarza się Pani odradzać zabieg?

Lek. Olga Urbaniak:
Tak, zdecydowanie zdarza mi się odradzić zabieg, zaproponować inny lub całkowicie odmówić jego wykonania. Najważniejsze są tutaj względy bezpieczeństwa.

Granica medycyny estetycznej

Redakcja Energiakobiety:
Kiedy zabiegi nieinwazyjne przestają wystarczać?

Lek. Olga Urbaniak:
Zawsze rozmawiamy z pacjentem uczciwie. Pacjenci przychodzą do nas z zaufaniem i oczekują najlepszych rozwiązań. Jeżeli mamy na przykład duży nadmiar skóry w okolicy powiek, nie proponuję alternatywnych zabiegów, które nie spełnią oczekiwań – tylko kieruję pacjenta na blefaroplastykę. Zawsze dokładnie tłumaczę, dlaczego inne metody nie będą skuteczne. Uczciwość, otwartość i transparentność w komunikacji są dla mnie kluczowe.

Bezpieczeństwo pacjentów a „3-dniowe szkolenia medycyna estetyczna”

Redakcja Energiakobiety:
Jak Pani patrzy na krótkie szkolenia w medycynie estetycznej?

Lek. Olga Urbaniak:
W tym przypadku kluczowe jest to, kto się szkoli, gdzie się szkoli i kto prowadzi szkolenie. Jeżeli lekarz z doświadczeniem rozwija konkretną technikę, to jak najbardziej ma to sens. Natomiast szkolenia jednodniowe czy kilkudniowe, które obejmują bardzo szeroki zakres zagadnień, nie pozwalają na rzeczywiste opanowanie materiału – ani teoretycznie, ani praktycznie.

” Medycyna estetyczna to dziś nie trend, a świadomy wybór kobiet, które chcą wyglądać świeżo i naturalnie. „

Niedoceniane zabiegi, które robią różnicę

Redakcja Energiakobiety:
Jaki zabieg jest dziś niedoceniany?

Lek. Olga Urbaniak:
Odpowiedziałabym tutaj dwojako. Jeśli chodzi o jeden konkretny zabieg – zdecydowanie mezoterapia. To słowo trochę się „spowszedniało”, ale jest to bardzo szeroka grupa zabiegów o ogromnych możliwościach. Pozwala uzyskać zarówno efekt delikatnego odświeżenia, jak i bardziej zaawansowane rezultaty, w zależności od zastosowanego preparatu i techniki.

Druga kwestia to terapie łączone. Dziś medycyna estetyczna nie powinna działać w oderwaniu od codziennej pielęgnacji i współpracy specjalistów. Nawet najlepszy zabieg nie przyniesie pełnego efektu bez odpowiedniego oczyszczania, nawilżenia czy wzmacniania naczynek. Nie zapominajmy też o wywiadzie medycznym – bezpieczeństwo pacjenta zawsze jest najważniejsze..

Gabinet od kulis – zaskoczenia i rzeczywistość

Redakcja Energiakobiety:
Czy jest sytuacja z gabinetu, która szczególnie zapadła Pani w pamięci?

Lek. Olga Urbaniak:
Najważniejsze są rozmowa i poznanie oczekiwań pacjentki. Wspólnie dobieramy kierunek terapii, który będzie dla niej odpowiedni. Zdarzają się też sytuacje zaskakujące – na przykład omdlenie w trakcie zabiegu. Miałam takie sytuacje i trzeba być na nie przygotowanym oraz umieć sobie z nimi poradzić.

Co daje największą satysfakcję?

Redakcja Energiakobiety:
Co w pracy daje Pani dziś największą satysfakcję?

Lek. Olga Urbaniak:
Zdecydowanie uśmiech pacjentki i to, że do mnie wraca. Mam naprawdę cudowne pacjentki i bardzo lubię z nimi pracować. Każdy zabieg – mniejszy czy większy – sprawia mi radość, szczególnie kiedy pacjentka mówi, że czuła się dobrze i jest zadowolona z efektu. Uwielbiam tworzyć – każda twarz to dla mnie projekt, każda zmarszczka to projekt. I moment, kiedy efekt cieszy zarówno mnie, jak i pacjentkę, daje największą satysfakcję.

Dziękujemy za rozmowę!

W świecie medycyny estetycznej łatwo ulec złudzeniu, że wszystko można poprawić — szybciej, mocniej, więcej. Tymczasem prawdziwa jakość zaczyna się tam, gdzie pojawia się umiar, wiedza i odpowiedzialność za każdy detal.

Z rozmowy z lek. Olgą Urbaniak wyłania się podejście, które dziś staje się coraz rzadsze, a jednocześnie coraz bardziej potrzebne – spokojne, świadome i oparte na realnej medycynie, nie trendach. Takie, w którym decyzje nie są podejmowane pod wpływem impulsu, lecz wynikają z analizy, doświadczenia i zrozumienia twarzy jako całości.

To właśnie w tym miejscu medycyna estetyczna przestaje być „zabiegiem”, a staje się procesem – wymagającym czasu, zaufania i dialogu. Bo ostatecznie nie chodzi o to, żeby wyglądać inaczej.
Chodzi o to, żeby wyglądać dobrze – bez utraty siebie. Bo najlepsze efekty nie powstają przypadkiem – są wynikiem wiedzy, doświadczenia i dobrze zaplanowanej terapii.

#współpraca #artykułpartnera fot. medicusuroda.com i instagram @medicusuroda

Artykuł Medycyna estetyczna bez mitów. Rozmowa z lek. Olgą Urbaniak pochodzi z serwisu Blog dla kobiet z energią do działania.

Wywiad prowadziła Renata Dasek – Redaktorka Naczelna portalu „Energia Kobiety” oraz właścicielka agencji kreatywnej e-commerce VORMA.

Źródło inspiracji i początki pisania

Co zainspirowało Panią do stworzenia świata „Ami opowiada” i bohaterki Ami? Skąd wziął się pomysł na tę serię?

Anna: „Kiedy mam otwarte oczy, widzę zbyt dużo zła, nieszczęść i szarości, więc gdy je zamykam, chcę widzieć kolorowy świat pełen magii. Chcę, żeby osoba, która sięgnie po moją książkę, przeżyła razem z bohaterką fascynujące przygody, otworzyła swoją wyobraźnię na cuda i dziwy, a kiedy skończy czytać – poczuła się szczęśliwsza i napełniona pozytywnymi emocjami. Świat „Ami opowiada” ma być właśnie taki – z gadającym kotem, dziwacznym elfem, latającymi miotłami i czarownicami. Kiedy tworzyłam te historie, patrzyłam na moją córkę Amelkę (wtedy dużo młodszą) i chciałam, żeby mogła takiego świata doświadczyć.”

„Kiedy mam otwarte oczy, widzę zbyt dużo zła, nieszczęść i szarości, więc gdy je zamykam, chcę widzieć kolorowy świat pełen magii.(…) Moim marzeniem było stworzyć takie książki, które sprawią, że dzieciaki zakochają się w czytaniu.”

Kiedy zaczęła się Pani przygoda z pisaniem – czy to była czysta intuicja, dziecięce marzenia, czy może coś więcej?

Anna: „Już w podstawówce kupowałam sobie zeszyty (to jeszcze nie był czas laptopów)
i zapisywałam je różnymi historiami. Wszystkie ilustrowałam i opracowywałam. Potem rzuciłam swoje marzenia w kąt. Zaczęło się dorosłe życie: praca w banku, małżeństwo, dziecko, awans. W życiu jest jednak tak, że marzenia wracają jak bumerangi – czasem cichutko, a czasem całkiem głośno upominają się o siebie. W końcu zdobyłam się na odwagę
i zaczęłam pisać. Ile stresu, trudu i niepewności mnie to kosztowało, wiem tylko ja.„

Łączenie życia rodzinnego i twórczości

Jako mama i youtuberka prowadząca rodzinny kanał, jak udaje się Pani łączyć codzienne życie
z twórczą pracą?

Anna: „Pracy twórczej mam całkiem sporo i czasem jest naprawdę ciężko, szczególnie że na pokładzie mam nastolatkę i czterolatka. Na szczęście ta praca pozwala mi na większą elastyczność niż standardowe zajęcie, ale z drugiej strony jest bardziej wymagająca i stresująca.”

Czy pomysły na książki często rodzą się spontanicznie w rodzinnej atmosferze?”

Anna: „Raczej nie. Co prawda, córka jest moją pierwszą recenzentką, ale swoje książki tworzę sama. Najlepsze pomysły wpadają mi do głowy podczas gotowania :)”

Proces twórczy

Jak wygląda Pani dzień twórczy – czy ma Pani rytuały pisarskie, ulubione miejsce lub porę dnia?

Anna: „Staram się pisać rano, kiedy dom opustoszeje (dzieciaki są w szkole, przedszkolu). Zawsze mam przy sobie kubek z kawą i słuchawki z muzyką na uszach. Tak lepiej się skupiam.”

Jak tworzą się bohaterowie – czy Ami jest inspirowana jakimiś realnymi dziećmi, czy raczej powstała w wyobraźni?

Anna: „Moje dzieci są moją inspiracją:) Pisząc o Ami – widziałam moją córkę. Wyobrażałam sobie, że to ona przeżywa wszystkie te przygody. Kiedy pisałam książkę dla najmłodszych „Kubuś poznaje świat. Moc przyjaźni”, widziałam mojego synka Kubusia. Zastanawiałam się, co on mógłby szalonego przeżyć, co dla niego byłoby najważniejsze.”

Tematyka i przekaz

Co jest dla Pani najważniejsze w relacji dziecko –książka – czy chodzi o emocje, wyobraźnię, naukę… czy może wszystkie te elementy razem?

Anna: „Wszystko razem. Kiedy pisałam serię o Ami – chciałam, żeby ona poruszała ważne kwestie dla tych starszych dzieci – próby dopasowania się do innych, lojalności, przyjaźni, uczciwości. Chciałam też, żeby książka pobudzała wyobraźnię, pokazywała, że świat jest pełen magii, ale także żeby czytelnik przeżywał te same emocje, co główna bohaterka.

Z kolei książka dla najmłodszych „Kubuś poznaje świat” uczy w dużo prostszy sposób, dostosowany do wieku. I choć każde opowiadanie jest nieco szalone (wszak najlepszym
przyjacielem Kubusia jest krokodyl Zenek plus cała banda szalonych zwierzaków), to jednak zawsze kończę je mądrym wnioskiem, o którym rodzic może później porozmawiać ze swoją pociechą.”

Edukacja i predyspozycje

Czy wykształcenie związane z historią wpływają na Pani pisanie dla dzieci?

Anna: „Historia od zawsze mnie fascynowała i marzyłam, żeby dodać ją do moich książek, ale dopiero powieść, którą piszę teraz (skierowaną już do starszych czytelników) będzie miała całkiem sporo jej elementów. Cześć akcji będzie toczyła się na Wawelu za czasów Jagiellonów. Czy mi się uda? Zobaczymy :)”

Publikacja i odbiór

Gdzie można kupić Pani książki?

Anna: „Są dostępne praktycznie we wszystkich księgarniach internetowych. Serdecznie zapraszam do zakupu.”

Gdzie można Panią spotkać jako autorkę (spotkania autorskie)?

Anna: „Zdecydowanie mam za mało czasu na ich organizacje, choć je uwielbiam.
Warto śledzić moje media społecznościowe @annadobosz_autorka – tam pojawiają się najświeższe informacje.”

Plany na przyszłość

Czy możemy spodziewać się kolejnych tomów serii „Ami opowiada”? A może nowych tematów
i gatunków?

Anna: „Przygotowuje coś nowego Powieść z elementami fantastyki plus wątek historyczny. Tym razem coś dla starszego odbiorcy.”

Osobiste refleksje

Co dla Pani znaczy „zakochać się w książkach” – nie tylko jako zwykły slogan, ale jako życiowa misja?

Anna: „Kocham książki i marzę, żeby tą miłością zarażać innych:) Uważam, że są odskocznią od czasem nudnego i pełnego obowiązków życia, inspirują do zmian, uczą, bawią, poprawiają humor. Dlatego też piszę. Chciałabym, żeby ktoś, kto przeczyta moją książkę, pomyślał: „Chce następną!””

Jaki jeden moment w Pani twórczej karierze wspomina Pani z największą dumą lub wzruszeniem?

Anna: „Jeśli muszę wybrać ten jeden moment, to będzie to wydanie mojej pierwszej powieści „Ami opowiada. W poszukiwaniu Magicznego Drzewa”. Stres, strach (czy książka się spodoba? Czy ktoś zechce ją przeczytać?), a potem ogromne wzruszenie, kiedy zaczęły spływać pierwsze opinie. To wtedy uwierzyłam, że warto pisać.”

Jaką rolę odgrywa dla Pani kobiecość w twórczości i macierzyństwie? Czy odnajduje Pani w tym wyjątkową siłę?

Anna: „Dla mnie kobiecość to mieszanka siły, wytrwałości, odwagi i wrażliwości. To wiara, że mogę dzięki swoim działaniom zmienić świat dzieci – zarówno moich,
jak i moich czytelników – na lepszy, ciekawszy, i piękniejszy. Chciałabym dać każdemu dziecku, niczym dobra wróżka, odrobinę magii.”

Czy w swoich książkach przełamuje Pani stereotypy i wzorce społeczne dla dziewczynek
i chłopców? Na przykład – czy dziewczynka może być bohaterką-rycerką, a chłopiec opiekować się innymi?

Anna: „Bohaterką serii „Ami opowiada” jest dziewczyna- odważna, dzielna i wrażliwa. Ratuje swoich przyjaciół, czasem wpada w kłopoty, pokonuje przeszkody. I tak widzę dziewczynki. W niczym nie ustępują chłopcom, a wręcz mogą ich inspirować.

Z kolei w książce „Kubuś poznaje świat” mamy chłopca- mądrego, lojalnego
i pomocnego przyjaciela. Uważam, że każde dziecko, zarówno chłopiec, jak
i dziewczynka, ma w sobie potencjał, żeby być tym, kim chce i o kim marzy.”

Jakie bajki były dla Pani inspiracją lub jakie bajki najmilej wspomina Pani z własnego dzieciństwa?

Anna: „Kiedy byłam małą dziewczyną, uwielbiałam bajki o księżniczkach: Śnieżkę, Kopciuszka, Śpiącą królewnę. Jak każda dziewczynka marzyłam, że pewnego dnia przybędzie książę na białym koniu i będziemy żyć długo i szczęśliwie. Dziś wiem, że żeby być szczęśliwym, trzeba po prostu wziąć los w swoje ręce i realizować własne marzenia, a książę to co najwyżej miły dodatek Dlatego też staram się, żeby moje bohaterki – zarówno ta obecna, jak i ta, o której właśnie piszę – tworzyły własną, ciekawą historię, walczyły o siebie, były odważne i ciekawe świata.”

„Jak każda dziewczynka marzyłam, że pewnego dnia przybędzie książę na białym koniu i będziemy żyć długo i szczęśliwie. Dziś wiem, że żeby być szczęśliwym, trzeba po prostu wziąć los w swoje ręce i realizować własne marzenia, a książę to co najwyżej miły dodatek.”

Po tej rozmowie trudno nie uwierzyć, że magia naprawdę istnieje – wystarczy otworzyć serce, marzyć i działać. Dziękujemy Ci Aniu za ciepło, inspirację i przypomnienie, że dziecięca wyobraźnia nigdy nie powinna dorastać.

Zachęcamy do śledzenia literackich przygód Ani na jej mediach społecznościowych @annadobosz_autorka!

Artykuł Zamykając oczy, widzi kolory – Anna Dobosz o tworzeniu światów, w których dzieci czują się szczęśliwe pochodzi z serwisu Blog dla kobiet z energią do działania.

Wywiad prowadziła Renata Dasek – Redaktorka Naczelna portalu „Energia Kobiety” oraz właścicielka agencji kreatywnej e-commerce VORMA.

Emilia, jak narodził się pomysł na Fabrykę Dygresji? Czy to była odpowiedź na potrzeby rynku, czy raczej spełnienie Twojej osobistej misji?

Emilia: „U źródła Fabryki Dygresji stoi moja największa pasja: rozwijanie innych ludzi. Jeszcze zanim zaczęłam pracować w wydawnictwie, dzięki własnym przygodom autorskim (głównie potknięciom), poznałam trudy branży od strony debiutantki. Zaczęłam dzielić się nimi na blogu – bolączkami oraz sposobami ich rozwiązania, które samodzielnie wypracowałam. Okazało się, że nikt inny w Polsce tego wtedy nie robił. Brakowało też osób, które powiedziałyby autorowi wprost: jesteś miłym człowiekiem, ale nie umiesz pisać dialogów, a Twoi bohaterowie są banalni. Jeśli się nauczysz, masz szansę publikować. I ja właśnie to robiłam – z troską, ale też szczerze.”

„Brakowało też osób, które powiedziałyby autorowi wprost: jesteś miłym człowiekiem, ale nie umiesz pisać dialogów, a Twoi bohaterowie są banalni. Jeśli się nauczysz, masz szansę publikować. I ja właśnie to robiłam – z troską, ale też szczerze.”

„Nieco później zauważyłam, że temat marketingu jest spychany przez wydawców na autorów, a autorzy myślą, że jak przychodzą do wydawnictwa, to od razu będą promowani na billboardach albo w śniadaniówce. Tak się nie dzieje. A ja kocham marketing i uwielbiam uczyć, więc dodałam to do mojej oferty.Całą wiedzę, jaką zdobyłam dzięki licznym szkoleniom, studiom (bo potem poszłam na marketing internetowy i psychologię społeczną) oraz doświadczeniu z branży, najpierw przetestowałam na sobie. Dzielę się z zainteresowanymi i moimi sukcesami, i porażkami, by mogli wyciągnąć z tego coś dla siebie: mądrość, inspirację albo bodziec do działania. Uwielbiam obserwować postępy i przemiany osób, z którymi współpracuję. Często napisanie czy wydanie książki to tylko pomost do większego spełnienia.„

Prowadzisz autorów od 2014 roku – pamiętasz swoją pierwszą współpracę? Co było w niej najbardziej przełomowe?

Emilia: „Moja pierwsza współpraca była… z samą sobą, bo eksperymentowałam na własnej debiutanckiej powieści, żeby nauczyć się procesu wydawniczego. To było w 2015 roku. I każda kolejna współpraca była przełomowa sama w sobie, bo ludzie, którzy do mnie przychodzą, liczą na realną zmianę, a ja korzystam z wszelkich narzędzi, by im to umożliwić. Choć czasem ich pomysły są naprawdę szalone…

Z Ewą Mielczarek było na przykład tak, że zadzwoniła do mnie w styczniu 2019 roku i powiedziała, że w maju chce mieć wydaną książkę. A na razie… Nie jest jeszcze napisana. I czy ja w to wchodzę. Uwielbiam takie wyzwania z pogranicza niemożliwości, dlatego się zgodziłam. Zadałam Ewie kilka pytań, a Ewa odkryła w sobie piękną historię. Następnie skoordynowałam proces wydawniczy. I w ten sposób w kwietniu debiut literacki Ewy Mielczarek, Trzydzieści kopert, już się drukował.

W październiku bieżącego roku ukaże się zaś już trzecia powieść Ewy pt. Festiwal spadających liści, a nasza współpraca trwa, choć w nowej formie, tym razem Fabryka Dygresji obejmuje patronat medialny nad książką. Robimy rzeczy, które inni powiedzieliby, że są niemożliwe. I do tego w Fabryce Dygresji tworzymy rzeczy piękne, zmieniające postrzeganie ludzi, poszerzające horyzonty.

Zakochani w Świecie – współpraca z Joanną Grzymkowską – Podolak i Jarosławem Podolakiem

Moja ostatnia współpraca z Zakochanymi w Świecie, czyli dziennikarskim, podróżniczym małżeństwem: Joanną Grzymkowską-Podolak i Jarosławem Podolakiem, zaobfitowała kolejną książką z serii Zakochani w Świecie. Kambodża. Asia i Jarek od wielu lat podróżują po świecie, pokazując ludziom, że w świecie jest dużo więcej miłości, niż może się wydawać. Jestem zaszczycona, mogąc wspierać ich w propagowaniu tego podejścia. Cały proces wydawania książki był pełen bliskości i obfitujący w sporo wzruszeń. Spędziliśmy ze sobą sporo czasu. W systemach wydawniczych wielkich domów mediowych nie ma sposobności, by tak budować relacje. Brakuje na to czasu..”

Jak wygląda praca mentorki kreatywnego pisania – czym różni się prowadzenie debiutantów od autorów z doświadczeniem?

Emilia: „Początkujący twórcy miewają coraz częściej problem z trzymaniem się jednego pomysłu, rozwinięciem go i doprowadzeniem do końca. Podczas mentoringu ze mną jesteśmy w stanie zrealizować projekt napisania książki w trakcie ośmiu tygodni, praktycznie od zera. W dwa miesiące, dzięki mojemu przewodnictwu, autor jest w stanie zrobić coś, do czego nie mógł się zabrać przez dekadę.

Renata: „To bardzo ciekawe, bo przedsiębiorcy też miewają takie „blokady”. Miesiącami odkładają start swojego projektu e-commerce, z przeróżnych przyczyn, a gdy mają wsparcie i dobry plan, nagle w kilka tygodni są gotowi do sprzedaży online.”

Emilia: Przy współpracy z bardziej doświadczonymi pisarzami pracujemy nad innymi elementami. Niektórzy z nich trafiają do mnie w momencie, gdy wydawnictwo traci zainteresowanie – po wydaniu kilku książek i przeanalizowaniu raportów sprzedażowych, okazuje się, że współpraca nie zostaje przedłużona. Wtedy robimy czary-mary. Skupiamy się na marce twórcy. I to działa, a autor ociera oczy z niedowierzaniem, że nagle jego kariera ruszyła do przodu. I to galopem.”

„Wtedy robimy czary-mary. Skupiamy się na marce twórcy. I to działa, a autor ociera oczy z niedowierzaniem, że nagle jego kariera ruszyła do przodu. I to galopem.”

Co jest Ciebie największym wyzwaniem w pracy z autorami – ich brak czasu, blokada twórcza, a może brak wiary w siebie?

Emilia: „Każdy twórca jest inny, więc i blokad jest mnóstwo. Ostatnio obserwuję dosyć często przemęczenie i brak strategii – to u osób bardziej doświadczonych, które mówią krótko: nie mogę się przebić. Tylko że pod tą niemocą przebicia jest cała góra lodowa przekonań, które hamują autora. Docieramy do nich po kolei i transformujemy, a autor obserwuje wtedy poruszenie nie tylko w słupkach sprzedażowych swoich książek, a i w życiu osobistym…

W pewnym momencie wszystko nabiera zupełnie nowych barw. Niektórzy młodzi twórcy z kolei są jeszcze bardziej niecierpliwi niż było to 10 lat temu. Nerwowość, rozedrganie, dopaminowy głód. Na szczęście sama praca nad książką potrafi uzdrowić, uspokoić i poprawić koncentrację. To piękna, wartościowa pasja, mogąca stać się stałym elementem dodatkowych dochodów.”

Renata: „Zauważam podobny efekt, kiedy przedsiębiorcy zaczynają świadomie rozwijać swoje marki online. Jasna strategia i konkretne kroki dają spokój, bo chaos zamienia się w plan. To działa terapeutycznie nie tylko w literaturze.”

Czy zdarzyło Ci się odkryć prawdziwy literacki „diament”?

Emilia: „Całe mnóstwo. Ale wspomnę o diamencie literackim, który sam siebie odkrył. To Pola Irkin – Jaroszewska, która 13 września zadebiutowała ze swoim tomikiem poetyckim Wsiebiewzięcie. W 2021 roku Pola przyszła do mnie na konsultacje i przedstawiła swoje wiersze. Gdy tylko na nie spojrzałam, wiedziałam, że większość z nich prezentuje poziom absolutnie konkursowy, więc poradziłam, by je zgłosiła.

Jakiś czas później otrzymałam od Poli wiadomość, że tak zrobiła i zajęła trzecie miejsce, a kto inny opublikował inne jej utwory… Wrażliwość Poli, jej ogromna moc panowania nad słowem, głębokie wglądy i niesamowita wiedza o życiu człowieczym to już kosmiczna mieszanka, a do tego wszystkiego dochodzą jej transcendentalne doświadczenia… Jestem przekonana, że Wsiebiewzięcie docenią krytycy, a czytelnicy od razu pokochają.

Prowadzisz warsztaty i kursy. Jakie są najczęstsze błędy początkujących autorów?

Emilia: „Jest ich naprawdę wiele, tak jak wiele jest autorów. Ale od pewnego czasu, pewnie z powodu popularności seriali w streamingu oraz ubożenia komunikacji na skutek korzystania z social mediów, książki początkujących twórców bardziej zaczynają przypominać scenariusze. To głównie sceny złożone z dialogów. Brak tam stylu, narracja jest znikoma.

„…Historie nadają naszemu życiu smak. Opowieści nas inspirują i potrafią zmieniać życie. Łączą nas i uczą empatii oraz zrozumienia. Opowieści. Nie tik-toki, nie reelsy na Insta czy shortsy na YouTube”

Ludzie nie umieją już opowiadać tak sprawnie historii, jak choćby dwadzieścia lat temu. A to pierwsza rzecz, której uczą się na moich warsztatach. Bo to historie nadają naszemu życiu smak. Opowieści dodają nam siły, gdy jest trudno. Opowieści nas inspirują i potrafią zmieniać życie. Łączą nas i uczą empatii oraz zrozumienia. Opowieści. Nie tik-toki, nie reelsy na Insta czy shortsy na YouTube. Błędy w pisaniu mogą przełożyć się na całe życie. To, czego nie zauważamy w życiu, odbija się również w pisaniu.

Co radzi Pani osobom, które od lat noszą w sercu pomysł na książkę, ale wciąż nie mają odwagi zacząć?

Emilia: By podjęły decyzję, czy wolą nosić w sercu brak odwagi, czy sukces w postaci napisania książki. Niektórym brak odwagi i pomysły wystarczają. Inni pójdą dalej.

Skąd Pani czerpie inspiracje do własnych treści?

Emilia: Po prostu słucham.

Fabryka Dygresji to nie tylko pisanie, ale i marketing. Jaką rolę odgrywa promocja i social media?

Emilia: „Gigantyczną. I tak zawsze było. Bez komunikacji nie da się sprzedać zupełnie nic. Niektórzy ulegają mitowi, że dobre samo się obroni. Ale skąd inni ludzie mają wiedzieć, że to dobre w ogóle istnieje?”

Renata: „Ja zawsze zachęcam właściciela e-sklepu do zakupu wybranego produktu. Jest zwykle zdziwiony, gdy nie może go znaleźć… nawet we własnym sklepie”

„Wcześniej, gdy mówiłam o storytellingu, social media potraktowałam bezlitośnie. One faktycznie działają destrukcyjnie, jeśli nie wie się, jak z nich korzystać świadomie. Natomiast kiedy już tę wiedzę się posiądzie, są świetnym narzędziem marketingowym. Jednym z najlepszych, które do tej pory wymyślono. Oczywiście wciąż gorszym od zwykłej rozmowy. I bardzo dobrze.”

„Social media bywają destrukcyjne, jeśli nie korzystamy z nich świadomie. Ale jeśli już wiemy, jak to robić – to świetne narzędzie marketingowe. Wciąż gorsze od zwykłej rozmowy, ale jednak bardzo skuteczne.”

Renata: „Dokładnie tak, nasza agencja prowadzi social media dla marek i widzimy, że kluczowe jest nie tylko „bycie obecnym”, ale budowanie spójnej historii. Algorytmy lubią regularność, ale ludzie oczekują autentyczności. To działa niezależnie od branży.”

Czy można dziś zaistnieć jako pisarz bez Instagrama, TikToka czy newslettera?

Emilia: „To zależy, w jaki sposób chce się zaistnieć. Co przez to rozumiemy. Do jakiego czytelnika chcemy dotrzeć. Każdą komunikację dopasowuje się indywidualnie pod autora, jego cele, a przede wszystkim: pod odbiorcę treści. Ustalamy to z autorem podczas spotkań strategicznych.”

Renata: „Racja. Podobnie działamy przy strategiach SEO i pozycjonowaniu serwisów. Nie tu ma jednej uniwersalnej strategii. Każda marka potrzebuje indywidualnego podejścia, żeby jej treści faktycznie docierały do odpowiedniej buyer persony.”

Który moment w promocji książki uważa Pani za kluczowy: premiera, przedpremiera, czy działania długofalowe?

Emilia: Jest jeszcze przedsprzedaż, a przedtem etap budowania napięcia, a jeszcze przedtem etap budowania świadomości, czyli zapowiedzi, a przedtem może być jeszcze etap budowania rozpoznawalności autora i budowania społeczności, relacje z prasą, influencerami i wiele, wiele więcej…

„A jak daleko można zajechać na rowerze, który opony ma założone na trójkątach czy kwadratach?”

To jest pewne koło, które musi się cały czas kręcić, jeśli autor zamierza osiągać kolejne etapy swojej rozpoznawalności. Każde zapomnienie o takim elemencie sprawia, że koło staje się coraz bardziej kanciaste. A jak daleko można zajechać na rowerze, który opony ma założone na trójkątach czy kwadratach?

Czy przez ostatnie lata zmienił się kobiecy głos w literaturze i w branży wydawniczej? Czy kobiety są teraz „odważniejsze”?

Emilia: „Pamiętam, że na studiach czytałam teksty Manueli Gretkowskiej, a zaraz potem teksty Sylwii Chutnik, Ingi Iwasiów, Zyty Rudzkiej, i one otworzyły przede mną zupełnie nowe światy. Olga Tokarczuk dostarczyła jeszcze innych jakości. Może momentami mniej zmysłowych niż Iwasiów, ale wcale nie mniej namiętnych.

„W kwestiach wydawniczych zaś wszyscy, kobiety i mężczyźni, powinniśmy brać przykład z Joanny Kuciel-Frydryszak, autorki Chłopek. Jeśli jakieś warunki przestają nas satysfakcjonować, trzeba je renegocjować. Nawet, jeśli trzeba odwołać się do mocy sądowniczej.”

Jeśli chodzi o kobiecy głos w polskiej literaturze to on nigdy nie był jakiś bojaźliwy. Pisarki potrafią powiedzieć, co je boli, i czego pragną, dla siebie oraz dla rodaczek, i każda robi to po swojemu. Kluczem nie jest więc kwestia odwagi, a odkrycie, co to znaczy: po swojemu. To zajmuje trochę czasu.

W kwestiach wydawniczych zaś wszyscy, kobiety i mężczyźni, powinniśmy brać przykład z Joanny Kuciel-Frydryszak, autorki Chłopek. Jeśli jakieś warunki przestają nas satysfakcjonować, trzeba je renegocjować. Nawet, jeśli trzeba odwołać się do mocy sądowniczej.”

Renata: „Tak – kobiety mają wreszcie głos. Manuela Gretkowska jest dosadna, ale jej przekaz jest mocny i potrzebny. A Chłopki… dosłownie miałam przed oczami moje obie babcie i ich los. To była lektura, która bardzo mną poruszyła i pokazała, jak ważne jest, żeby mówić o kobiecych doświadczeniach bez upiększania.”

A jak prywatnie podchodzisz do literatury? Czy w natłoku pracy znajdujesz czas na czytanie dla przyjemności? Jeśli tak to proszę polecić kilka książek czytelnikom.

Emilia: „Literatura to moja miłość, choć faktycznie, czasami po działaniu z tekstem czasem wolę spędzić popołudnie na aktywności sportowej albo wyjść ze znajomymi, bo ta praca potrafi wyczerpać poznawczo.

Piotr Strzeżysz – Niespełnienia

Zacznę od najnowszej książki Piotra Strzeżysza pt. Niespełnienia. Strzeżysz to podróżnik, którego literatura zdobyła już wiele nagród, ale wciąż moim zdaniem nie doczekał się odpowiedniego rozgłosu. Teksty tego autora są jak poetyckie pocztówki z podróży, które od nadawcy trafiają prosto do serca adresata. Tym razem Strzeżysz pisze o tragedii, która rozegrała się w jego życiu w czasie pandemii, a podróżą, wokół której oscylują teksty, jest jego dzieciństwo i dorastanie. To zbiór niesamowicie poruszających, intymnych treści. Smutnych, ale potrzebnych. By oczyścić straumatyzowane doświadczenie zbiorowe setek tysięcy Polaków.”

Grzegorz Kapla „Miasto moje a w nim…„

Ostatnio sporo frajdy sprawiła mi też obyczajowa książka Grzegorza Kapli pt. Miasto moje, a w nim… To jest jakaś rewelacja. Jest Warszawa i są historie Warszawiaków. Jest tu mnóstwo miłości, ale też takie elementy, jak gruzińska mafia, która nagle wywraca wszystko do góry nogami. Grzegorz Kapla pisze absolutnie fenomenalnie. I na uwagę zasługują też książki podróżnicze, bo ten autor nie słynie z siedzenia za biurkiem. Jest prawdziwym wagabundą.

Ostatnio, gdy byłam w Gruzji, towarzyszył mi też jego Włóczęga z Archipelagu. Opowieści podróżne. Indonezja. Oficyna Wydawnicza Kontynenty przepięknie wydała tę książkę, ale ja miałam ją ze sobą w e-booku, żeby nie przeciążać bagażu. Nawet w trudniejszych momentach samotnej podróży, Włóczęga sprawiał, że ścierałam z twarzy łzy od śmiechu. To świetnie napisana książka, bardzo zabawna, obfita w sporo refleksji nad współczesną kondycją świata. Polecam gorąco.

Jaki tytuł miał największy wpływ na Twoje życie lub należy do tych ulubionych, do których się wraca?

Emilia: „Jest ich wiele. Wracam zarówno do trudniejszych pozycji, jak Joga. Nieśmiertelność i wolność Mircei Eliadego czy Archetypy i symbole Carla Gustava Junga, jak i do ukochanych lektur dzieciństwa. Wciąż zaczytuję się w Muminkach Tove Jansson, a w środku czuję się czasem jak Mała Mi, czasem jak Ania z Zielonego Wzgórza.”

Renata: „Uwielbiam, gdy w wywiadach autorki i mentorzy pokazują swoje prywatne inspiracje – bo wtedy widzimy, skąd bierze się ich wrażliwość. Ja też mam swoje książki, do których wracam, i wiem, jak bardzo potrafią zmienić perspektywę.”

Kiedy czujesz się najbardziej spełniona w swojej pracy?

Emilia: „Kiedy wiem, że przyczyniam się do jakiejś głębszej zmiany. I właściwie tylko wtedy podejmuję się pracy z autorem. Czasem jest to e-book, który uruchomi biznes, będący spełnieniem marzeń danego autora, który właśnie zaczyna przygodę z przedsiębiorczością. Bo to dźwignia do zmiany całego jego życia, zamiast ośmiu godzin etatu będzie dzięki temu mógł pracować cztery, a pozostałe cztery spędzić z rodziną czy dalej się rozwijać. A czasem to doprecyzowanie ważnej idei, która da czytelnikom mnóstwo, mnóstwo sił w ciężkich momentach, a dzięki temu sprawi, że wielu odbiorców zmieni swoje nastawienie.”

Renata: „Satysfakcja z dobrze wykonanej pracy daje niesamowitą energię do kolejnych projektów. To taki naturalny zastrzyk dopaminy i serotoniny, który sprawia, że chce się działać dalej.”

Jak postrzegasz stereotypowe role kobiety i mężczyzny – jak mocno są one zakorzenione w literaturze, czy obserwujesz przełamanie typowych ról społecznych?

Emilia: Ostatnio z miną typową dla Cilliana Murphy’ego obserwuję, w jaki sposób pojęcia takie jak kobieca i męska energia splatają się z duchowym marketingiem i rosyjską propagandą. Fascynują mnie różne narracyjne zabiegi krążące wokół płciowej dualności, mające na celu obezwładnienie umysłu i sprzedanie czegoś odbiorcy. Albo produktu, albo idei.

W literaturze, zwłaszcza w nurcie kryminałów, stereotypy bywają mocno zakorzenione. To książki popularne. Docierają do masowego odbiorcy, dostarczając to, czego ludzie chcą. Głównym bohaterem jest więc przepity detektyw po rozwodzie. Może teraz akurat nie pije czy nie ćpa, bo już słuchał podcastu Żulczyka i Strachoty, ale dalej zdarza mu się traktować kobiety przedmiotowo. A one mu na to z radością pozwalają.

Toksyczne wzorce dla młodzieży

Widzę też sporo toksycznych wzorców w literaturze typu young adult. To pokazuje, że młodzi twórcy i twórczyni niestety cierpią wciąż na braki w wiedzy i doświadczeniach o tym, jak dobre relacje damsko-męskie mogłyby wyglądać. Potrzebujemy nowych romantycznych mitów, więc wzywam wszystkich piszących, by rozwijali się w tym obszarze, a potem dzielili swoimi doświadczeniami w literaturze. Choć to trudne zadanie, bo lubimy to, co znamy, a to, co inne, napawa nas niechęcią lub lękiem. Niełatwo zerwać się ze smyczy starego paradygmatu.

Natomiast literatura piękna to inna przegródka. I tam od wielu lat dzieje się coś niezwykłego. Proszę przyjrzeć się książkom np. Macieja Płazy, Ignacego Karpowicza, Radka Raka. W fantastycznej serii tego ostatniego, w Agli, główna bohaterka jest zaprzeczeniem chyba każdego stereotypu. Czy jej płeć w ogóle ma jakiekolwiek znaczenie? Dużo ważniejsze staje się odkrycie jej tożsamości. Skąd pochodzę, dokąd zmierzam, ile jeszcze wytrzymam, gdzie jest źródło mojej mocy. Po naszym wywiadzie zamawiam ostatnią część serii, Abraxas.

Nad czym obecnie pracujesz? Czy szykują się nowe projekty, warsztaty, a może książka Twojego autorstwa?

Emilia: „Na jesień naszych autorów, Zakochanych w świecie, będzie można spotkać w domach kultury i kupić książkę bezpośrednio z autografami. Jak wspomniałam, szykuje się też premiera Festiwalu spadających liści, trzeciej powieści Ewy Mielczarek. Prowadzę też cykliczne co kwartał warsztaty z budowania marki autora i systematycznie recenzujemy teksty książek przed wydaniem, pracujemy strategicznie oraz mentoringowo w modelu 1:1.

Na wiosnę tego roku niezwykły sukces odniosła nowa forma warsztatów – zaawansowany proces dla małej grupy twórczyń, warsztat Rozwoju przez pisanie. Warsztat jest podzielony na dwie części. W pierwszej, dzięki ćwiczeniom z pisania, uczestnicy mogą przetransformować swoje wewnętrzne przekonania, zrzucić ostatecznie blokady i pofrunąć do nowych jakości. W drugiej części pracujemy nad elementami strategicznymi budowania marki autorskiej.

To idealna forma dla osób, które nie tylko piszą, ale rozwijają się też w innych kierunkach – chcą prowadzić własne warsztaty, budować społeczność, biegle łączyć promocję w świecie wirtualnym z tradycyjnym marketingiem. No i nie tylko inwestować w twórczość, ale wreszcie zacząć zarabiać. Myślę, że jeśli moi odbiorcy będą zainteresowani, powtórzymy ten proces w przyszłym roku. Być może odbędą się także warsztaty wyjazdowe. To wszystko zależy od preferencji mojej społeczności. Pracuję dla niej i to ona decyduje, w jakim kierunku się poruszamy, choć to ja pokazuję możliwe ścieżki twórczego i życiowego rozwoju.”

Praca nad moimi treściami

„Jednocześnie pracuję nad swoimi tekstami, ale obecnie priorytetem jest praca magisterska z psychologii społecznej. A w szufladzie czeka kolejna część mojej sagi hotelowej. Warto obserwować mój profil @emiliateofila, bo tam dzielę się kulisami.”

Oczywiście jednocześnie pracuję nad swoimi tekstami, lecz ostatnio najważniejszym z nich jest praca magisterska z psychologii społecznej. Gdy domknę wyzwanie akademickie, przyjdzie czas na kolejne projekty książkowe. Moja ostatnia podróż do Gruzji służyła temu, by zweryfikować trzecią część sagi hotelowej. Romans Antoniny, znanej z Hotelu Aurora i Grand Hotelu Granit, nabierze tam zupełnie nowego kolorytu, a przy okazji będzie mnóstwo dram wokół budowy nowego hotelu. Mam też kilka powieści z zanadrzu, warto więc obserwować mój profil na Instagramie, by być na bieżąco.

A jak widzisz przyszłość rynku książki w Polsce?

Emilia: „Długodystansowo: self-publishing. To się autorom bardziej opłaca. I coraz więcej osób zaczyna to dostrzegać.”

Renata: Dziękuję Ci za rozmowę. Twoje podejście naprawdę inspiruje – pokazuje, że pisanie to nie tylko pasja, ale też droga do zmiany życia. Jak podejmę decyzje o własnej książce z pewnością wrócę na konsultacje z Tobą. Było mi niezmiernie miło Cię poznać!

Emilia: „Dziękuję. I każdej osobie, która marzy o książce, powiem jedno – odwaga nie przychodzi sama. Trzeba ją napisać.”

Fabryka Dygresji – więcej o warsztatach i projektach Emilii znajdziecie na stronie fabrykadygresji.pl i na profilu @emiliateofila.

Zdjęcie główne: fot. Mikołaja Konkiewicza podczas wieczoru autorskiego poetki Edyty Kulczak

Artykuł Od blokady do książki w 8 tygodni. Mentorka, która robi rzeczy „niemożliwe” pochodzi z serwisu Blog dla kobiet z energią do działania.

Za szarym płotem rozkwita ogród, który nie przypomina żadnego innego. Pięknie Zdobione to nie tylko przestrzeń – to wywiad o metamorfozie, w której pasja i siostrzana determinacja zamieniły zwykłe miejsce w scenę piękna, emocji i celebracji. Klaudia i Karolina pokazują, że ogród może być nie tylko naturą, lecz także manifestem estetyki i odwagi, zapisem marzeń, które znalazły swój kształt w detalach.

I. Początki i historia Pięknie Zdobione

Klaudia, zaczynałaś od pracy w sushi – jak wyglądała Twoja droga od tamtego momentu do stworzenia własnego biznesu?

Klaudia: Same początki nie były łatwe – mogłabym nawet powiedzieć, że były bardzo trudne. Zarówno ja, jak i Karolina pracowałyśmy wtedy na pełen etat, a Pięknie Zdobione zaczęło naprawdę mocno się rozwijać. Zainteresowanie rosło, klientów przybywało, a my nie miałyśmy czasu – ani na spotkania, ani na realizacje. Wszystko robiłyśmy po godzinach po nocach, kosztem wolnego czasu, snu, a czasem i zdrowia. Pamiętam taki moment, który bardzo mocno we mnie uderzył. Byłam wtedy w pracy w restauracji i zobaczyłam, że moja koleżanka obsługuje… naszą parę młodą. W jednej chwili zrobiło mi się niesamowicie głupio. Schowałam się, żeby mnie nie zobaczyli, bo miałam poczucie, że jeśli mnie zauważą w tej roli, to nie będą traktować mnie poważnie jako właścicielki firmy. To był ten moment, kiedy poczułam wstyd – nie przed nimi, tylko przed samą sobą. Bo wiedziałam, że coś tu jest nie tak. Wtedy zrozumiałam, że jeśli naprawdę chcemy z Karoliną stworzyć coś większego, coś profesjonalnego i wartościowego – nie możemy dłużej działać na pół etatu, na pół serca. Musiałyśmy podjąć decyzję, czy chcemy, żeby to była tylko pasja po godzinach… czy prawdziwy biznes. I wtedy zaczęło się wszystko zmieniać.

Karolino, Ty rzuciłaś etat stosunkowo niedawno, aby w pełni poświęcić się “Pięknie Zdobione” i Betoniarni. Co było dla Ciebie momentem przełomowym, że podjęłaś
taką decyzję?

Karolina: Moim momentem przełomowym była po prostu codzienność. Praca na etacie pochłaniała ogromną ilość czasu i energii. Do tego mam trójkę dzieci, więc realnie byłam w stanie pomagać Klaudii może… godzinę dziennie. A wiadomo – przy takim zaangażowaniu projekty się rozciągały, traciły tempo, co było frustrujące zarówno dla nas, jak i dla naszych klientów. W pewnym momencie Pięknie Zdobione funkcjonowało już jak pełnoprawna firma – z zamówieniami, klientami, oczekiwaniami. I wtedy doszły jeszcze obowiązki związane z Betoniarnią. To już nie był etap, na którym można było działać „po godzinach” czy „w wolnej chwili” – bo tych chwil zwyczajnie brakowało. Nie było czasu na zastanawianie się. Klaudia już nie dawała rady ciągnąć tego wszystkiego sama. Wiedziałam, że jeśli naprawdę chcemy rozwijać się dalej i działać na poważnie – muszę podjąć decyzję. I ją podjęłam. Rzuciłam etat, żeby w końcu w pełni wejść w ten projekt. I choć było to trudne, dziś wiem, że to była jedna z najlepszych decyzji w moim życiu.

Jakie emocje towarzyszyły Ci przy tym kroku – bardziej ekscytacja czy obawa?

Karolina: Szczerze? Jedno i drugie. To była mieszanka silnych emocji – z jednej strony ogromna ekscytacja, bo czułam, że wreszcie robię coś w zgodzie ze sobą i że idę w stronę, która
naprawdę mnie kręci. Z drugiej strony była też obawa – bo zostawiałam stabilną pracę, stały dochód, rutynę, którą znałam. A w zamian wchodziłam w coś, co jest piękne i bliskie sercu, ale jednocześnie nieprzewidywalne. Dziś wiem, że ta decyzja była trudna tylko do momentu, w którym ją podjęłam. Później wszystko zaczęło układać się naturalnie – jakbyśmy wreszcie działały z pełną mocą.

Skąd wziął się pomysł na dekoracje eventowe i jak wyglądały pierwsze realizacje?

K&K: Pomysł na dekoracje eventowe przyszedł zupełnie naturalnie. Na początku dekorowałyśmy własne urodziny, potem dla dzieci, innym razem pomagałyśmy przy wieczorze panieńskim koleżanki. Każda realizacja sprawiała nam ogromną frajdę, a do tego czułyśmy, że naprawdę mamy do tego smykałkę. Nie miałyśmy wtedy zaplecza – wszystko robiłyśmy metodą prób i błędów, często własnoręcznie, z tego, co udało się wypożyczyć lub kupić na ostatnią chwilę. Mimo to każda dekoracja była przemyślana i dopracowana.

Czy pamiętacie swoje pierwsze duże zlecenie, które dało Wam poczucie, że to jest właśnie to?

K&K: Oczywiście, doskonale pamiętamy. Początkowo zupełnie nie planowałyśmy działać w branży ślubnej. Pierwsze poważne zlecenie miało być dużym eventem. W międzyczasie organizatorka poprosiła nas o przygotowanie dla niej dekoracji na własne wesele, które finalnie było na 100 osób. Wtedy uświadomiłyśmy sobie, że to jest to.

Jak wygląda współpraca między Wami jako siostrami – co jest Waszą siłą, a co największym wyzwaniem?

K&K: Początki oczywiście były trudne, musiałyśmy się dotrzeć. Mimo naszego podobieństwa, jest między nami wiele różnic. Teraz traktujemy to jako atut, ponieważ idealnie się dopełniamy. Kończymy po sobie zdania a na realizacjach każda z nas bez żadnych ustaleń wie co ma robić. Na chwilę obecną to nasza największa siła.

Kiedy poczułyście, że “Pięknie Zdobione” to już nie tylko dodatkowe zajęcie, ale poważny biznes?

K&K: Poczułyśmy, że nasze „małe dziecko” już nie jest takie małe, gdy granica między sezonem ślubnym a czasem jesienno-zimowym zaczęła się zacierać. Teoretycznie sezon powinien kończyć się we wrześniu, ale u nas trwał w najlepsze. Zorientowałyśmy się, że nie mamy czasu na odpoczynek, bo zlecenia napływały nieprzerwanie. To był moment, w którym uświadomiłyśmy sobie, że to już nie jest tylko pasja czy dodatkowe zajęcie – to pełnoprawny biznes, który wymaga od nas pełnego zaangażowania przez cały rok.

II. Chatka i Las – klimatyczne sesje

Skąd pomysł, żeby rodzinny dom i ogród zamienić w przestrzeń do sesji
zdjęciowych?

Klaudia: Zaczęło się od tego, że panowała pandemia. Cała branża była zatrzymana i nie można było wychodzić z domu. Na tamten czas nasz ogród bardziej przypominał zarośnięty las, który żył własnym życiem. Na pomysł pierwszej sesji wpadła nasza zaprzyjaźniona fotograf Kinga Rybarczyk. Najpierw była to stylizowana sesja ślubna, a później zaaranżowałyśmy chatkę na sesje świąteczne.

Jak wyglądały początki współpracy z lokalnymi fotografami?

K&K: Jak już wspomniałyśmy, wszystko zaczęło się od współpracy z Kingą Rybarczyk. To właśnie jej świąteczne sesje zainicjowały lawinę pozytywnych reakcji. Po ich publikacji zaczęli zgłaszać się do nas kolejni fotografowie – często z własnej inicjatywy. Ludzie pokochali klimat naszego miejsca, a wizyty u nas stały się coroczną tradycją dla wielu rodzin i klientów.

Zimowe sesje w Chatce mają niesamowity klimat – która realizacja szczególnie zapadła Wam w pamięć?

K&K: Świąteczne dekoracje to nasza specjalność, dlatego co roku staramy się zaskoczyć naszych gości nową scenografią. Każda z realizacji jest dla nas wyjątkowa, więc naprawdę trudno wskazać tę jedną, szczególną. Pamiętamy jednak m.in. rok, w którym motywem przewodnim był świat Harry’ego Pottera – to była prawdziwa gratka dla fanów magii. Innym razem zorganizowałyśmy spotkania z prawdziwym Świętym Mikołajem dla dzieci i ich rodzin, co wywołało mnóstwo wzruszeń i radości. Z kolei w zeszłym roku stworzyłyśmy zupełnie nową przestrzeń świąteczną BETONIARNI, która spotkała się z niesamowitym odbiorem. A w tym roku szykujemy coś naprawdę wyjątkowego – chcemy zaaranżować cały ogród tak, aby nasi goście mogli dosłownie wejść do magicznej, świątecznej krainy.

Czy planujecie rozwijać tę część działalności, czy traktujecie ją jako dodatek do dekoracji eventowych?

Karolina: Ciężko tego nie rozwijać, skoro co roku już latem dostajemy pierwsze zapytania o
świąteczne sesje. To dla nas jasny sygnał, że ta część działalności stała się czymś więcej niż tylko dodatkiem. Zdecydowanie widzimy w niej potencjał i chcemy ją rozwijać – zarówno pod względem scenografii, jak i nowych przestrzeni. Zależy nam na tym, aby każda wizyta była niezapomnianym doświadczeniem, a nie tylko tłem do zdjęć.

III. Betoniarnia i Parkiet pod gwiazdami

Wasz tata wykorzystywał kiedyś Betoniarnię do pracy – jak narodził się pomysł, żeby nadać jej nowe życie?

Klaudia: Pomysł zrodził się, kiedy zaczęliśmy szukać sali weselnej. Miałam już za sobą wiele
realizacji jako dekoratorka i… każda sala kojarzyła mi się z pracą. Brakowało mi miejsca, które byłoby naprawdę „nasze” i zupełnie inne niż wszystko, co znałam. Byliśmy już nawet na jednym spotkaniu, ale przeraziła nas logistyka związana z montażem i demontażem dekoracji -szczególnie że i tak planowaliśmy luźne poprawiny w ogrodzie. Ponadto, od zawsze marzyła nam się plenerowa realizacja – coś wyjątkowego, z duszą. Wtedy właśnie spojrzeliśmy całą rodziną na starą Betoniarnię taty zupełnie nowym okiem.

Renowacja takiego miejsca to duże wyzwanie. Co było najtrudniejsze, a co sprawiło Wam największą satysfakcję?

K&K: Najtrudniejsze było chyba to, jak ogromne było to przedsięwzięcie – zarówno pod
względem pracy, jak i kosztów. Początkowo myśleliśmy, że wystarczy delikatny remont, trochę posprzątać ogród i wszystko jakoś to będzie. Szybko okazało się, że skala przygotowań jest zupełnie inna. Musieliśmy zadbać o każdy detal – nową zastawę, krzesła, stoły, całe zaplecze dla obsługi, szkło… Lista rzeczy do ogarnięcia nie miała końca. Dodatkowo natrafiliśmy na sporo trudności organizacyjnych – brak dostępnych ekip remontowych, a do tego pogoda wiosną nas nie rozpieszczała. Było zimno, deszczowo, a my nie mogliśmy ruszyć z pracami w ogrodzie. Czasu zaczynało brakować, a presja rosła. Ale mimo wszystko – satysfakcja była ogromna.

Za Pięknie Zdobione stoi nie tylko nasza pasja i ciężka praca, ale także ogrom serca i wsparcia naszych najbliższych. To dzięki mężowi Karoliny – Michałowi, mężowi Klaudii – Markowi, naszemu tacie Markowi i bratu Kacprowi udało się stworzyć to miejsce takim, jakie jest dzisiaj. Bez ich pomocy, cierpliwości i zaangażowania nie powstałaby ani sala, ani Konstelacja, ani ogród marzeń. Jesteśmy im za to nieskończenie wdzięczne.

Udało nam się stworzyć dokładnie to, o czym marzyliśmy, i to we własnym ogrodzie. W trudnych momentach powtarzaliśmy sobie jedno zdanie, które stało się naszym mottem: „ale to wszystko zostanie z nami” – i to naprawdę dawało siłę.

Opowiedzcie o “Parkiecie pod gwiazdami” – skąd pomysł na tak wyjątkową przestrzeń?

K&K: „Parkiet pod gwiazdami” to nasze największe marzenie, które długo dojrzewało. Od zawsze mówiłyśmy o przestrzeni plenerowej z przeźroczystym namiotem w otoczeniu natury. Inspiracji czerpałyśmy między innymi z Pinteresta, gdzie często pojawiały się zdjęcia z kulami disco, które stały się priorytetem wesela. Sama nazwa „Parkiet pod gwiazdami” przyjęła się u nas jako „Konstelacja”. Pierwotnie nazywałyśmy ją po prostu „konstrukcją”. Okazało się, że nasz tata, który jest bardzo techniczny, przez wiele lat przechowywał elementy takiej hali na zapleczu, oparte o płot. Drugą połowę musieliśmy dorobić tuż przed ślubem. Prace nie obyły się bez problemów – szczególnie ze spawaczami, których było bardzo trudno znaleźć. Hala stanęła dopiero dwa tygodnie przed weselem, a sam dach nasz tata kładł z naszym bratem dosłownie do ostatniej godziny przed ceremonią. Ten wysiłek i emocje sprawiły, że ta przestrzeń jest dla nas wyjątkowa i pełna rodzinnej historii.

Jakie wydarzenia już się tam odbyły i jakie są Wasze plany na przyszłość dla Betoniarni?

K&K: Do tej pory w Betoniarni gościły różnorodne wydarzenia – od warsztatów makijażu, przez baby shower, urodziny, aż po eventy z DJ-em. To miejsce sprawdza się na wielu płaszczyznach i zyskuje coraz większą popularność. Jeśli chodzi o przyszłość, mamy duże plany -już tej zimy zaczynamy powiększać Betoniarnię, aby stworzyć jeszcze bardziej funkcjonalną i atrakcyjną przestrzeń dla naszych gości. Chcemy, żeby to miejsce rozwijało się razem z nami i nadal było sercem wielu wyjątkowych chwil.

Jak reagują goście, gdy pierwszy raz wchodzą do Chatki albo Betoniarni?

Karolina: Droga do nas prowadzi wzdłuż kanału, a sama lokalizacja znajduje się w przemysłowej części Bydgoszczy, co często na początku budzi u gości zdziwienie, a nawet lekkie przerażenie. Dojazd bywa nieoczywisty, a nasza posesja otoczona jest długim, szarym, blaszanym płotem, który z zewnątrz nie zapowiada niczego wyjątkowego. Jednak kiedy tylko przekroczą ten płot, wchodzą jak do Narnii – nagle otwiera się przed nimi zupełnie inny świat, pełen magii, przytulnej atmosfery i pięknych przestrzeni. To właśnie ta niespodzianka i kontrast sprawiają, że miejsce zapada w pamięć na długo.

Czy macie ulubiony zakątek tego miejsca, który zawsze daje Wam spokój i energię?

K&K: Naszym ulubionym miejscem jest „Konstelacja” – czyli „Parkiet pod gwiazdami”. To właśnie tam czujemy wyjątkową energię i spokój, który dodaje nam sił do działania. To miejsce pełne magii, gdzie natura łączy się z wyjątkową atmosferą, i zawsze chętnie tam wracamy.

IV. Wesele w rodzinnym ogrodzie

Klaudia, zdecydowałaś się na wesele w przestrzeni, która jeszcze nie była w pełni gotowa – jak wyglądały przygotowania?

Klaudia: Przygotowania były tak trudne, że trudno to opisać słowami. Ogromna presja, ogromne nakłady finansowe i wielki obiekt do całkowitego remontu – to wszystko sprawiło, że emocje sięgały zenitu. Ilość nerwów, niepowodzeń i stresów, które towarzyszyły nam w trakcie, zna tylko nasza najbliższa rodzina. W międzyczasie u nas trwał sezon ślubny w najlepsze i do teraz mam dreszcze jak myślę o tym co przeszliśmy.

Jak to doświadczenie wpłynęło na Wasze podejście do tworzenia miejsca dla
innych?

Klaudia: Cały czas jesteśmy w remoncie i staramy się ulepszać każdy z sektorów. Nasze wesele nie było końcem przygotowań, a wręcz przeciwnie- to był dopiero początek naszej historii. Dzięki temu doświadczeniu jeszcze lepiej rozumiemy potrzeby naszych gości i z pasją tworzymy przestrzeń, w której każdy może poczuć się wyjątkowo.

Czy można powiedzieć, że Wasze wesele było swoistym testem całej koncepcji?

Klaudia: Zdecydowanie tak. Nasze wesele było dla nas ogromnym sprawdzianem – momentem,
w którym wszystkie nasze pomysły i wysiłki musiały się zgrać w jedną całość. To właśnie wtedy na własnej skórze doświadczyłyśmy, co działa, a co wymaga poprawy. Dzięki temu testowi mogłyśmy jeszcze lepiej przygotować przestrzeń dla przyszłych gości i sprawić, że Betoniarnia będzie miejscem dopracowanym w każdym detalu.

V. Relacja siostrzana i współpraca

Jak dzielicie się obowiązkami – czy macie wyraźny podział ról, czy raczej robicie wszystko wspólnie?

K&K: Staramy się łączyć obie te strategie. Mamy wyraźne obszary, w których każda z nas czuje
się mocniejsza i bierze na siebie większą odpowiedzialność, ale na co dzień działamy bardzo zespołowo i wspieramy się nawzajem. Dzięki temu nie tylko sprawniej realizujemy projekty, ale też wspólnie podejmujemy ważne decyzje i dzielimy radości oraz wyzwania naszej pracy. Często też zdarzają się dni, w których lubimy robić wszystko razem i wtedy sprawniej idzie nam każda realizacja.

Czy zdarza się Wam różnić w pomysłach? Jak wtedy rozwiązujecie spory?

Klaudia: Zawsze mamy podobne pomysły, więc rzadko się różnimy. Jedyna różnica polega
na tym, że Karolina pilnuje, żeby nasze plany dobrze się mieściły w budżecie. Dzięki temu udaje nam się łączyć kreatywność z rozsądnym zarządzaniem finansami i unikać większych sporów.

Co Wasza rodzina mówi na temat tego, co stworzyłyście?

K&K: Myślę, że rodzice są z nas naprawdę dumni. Widzą, ile serca i pracy włożyłyśmy w to, co robimy, i cieszą się razem z nami z każdego kolejnego sukcesu. Ich wsparcie jest dla nas bardzo ważne i daje nam dodatkową motywację do działania.

VI. Lifestyle i inspiracje

Kim jesteście prywatnie poza “Pięknie Zdobione”? Jak spędzacie czas wolny?

K&K: Jesteśmy siostrami które łączy bardzo silna więź – nie tylko w pracy, ale i na co dzień. Obie szczęśliwe w małżeństwie – Karolina z radością dzieli życie z rodziną i jest mamą trójki wspaniałych dzieci, oddając im swój czas i uwagę. Klaudia, której mąż to zawodowy sportowiec, często dzieli życie na dwie części, podróżując między domem a miejscami, gdzie wspiera jego sportowe wyzwania.

Karolina: Nasze plany rozwijają się i zmieniają tak dynamicznie, że z ciekawością patrzymy w przyszłość, gotowe na nowe wyzwania i przygody. Czas wolny jest dla nas cenny, ale najczęściej dzielimy go między rodzinę a realizację naszych wspólnych marzeń.

Skąd czerpiecie inspiracje do dekoracji i tworzenia klimatycznych przestrzeni?

K&K: Inspiracje czerpiemy z każdego zakątka życia – trudno je jednoznacznie określić, bo otaczający nas świat dostarcza nam nieustannie nowych pomysłów. Kochamy prostotę i minimalizm, dlatego staramy się wychodzić naprzeciw oczekiwaniom naszych klientów, jednocześnie dbając o to, by każdy projekt zachował nasz unikalny, stonowany styl i charakter.

Jak wygląda Wasz idealny dzień wolny – jeśli taki w ogóle się zdarza?

Karolina: Dopiero od niedawna uczymy się, jak ważny jest dzień wolny – i jak bardzo potrafi na nowo naładować baterie. Nasz idealny dzień to spokojne, dobre śniadanie, aromatyczna kawa, wolna głowa i przede wszystkim czas spędzony z dziećmi. To chwile, które dają nam najwięcej radości i energii do dalszych działań.

Sprawdź pełną ofertę na stronie piekniezdobione.pl

VII. Biznes i przyszłość

Czy od początku wiedziałyście, że to ma być coś więcej niż dekoracje – że powstanie całe miejsce do spotkań?

K&K: Od zawsze miałyśmy świadomość, że nasza działalność nie skończy się tylko na dekoracjach. Jednak nawet w najśmielszych snach nie wyobrażałyśmy sobie, że uda nam się stworzyć tak ogromną i wyjątkową przestrzeń, która stanie się miejscem spotkań, inspiracji i pięknych chwil dla wielu osób.

Jakie są Wasze największe marzenia związane z “Pięknie Zdobione”?

Klaudia: Marzymy o tym, by do naszego świata trafiały osoby, które naprawdę czują naszą estetykę i rozumieją nasz styl. Nauczyłyśmy się, że jeśli czegoś nie czujemy, to realizacja takiego projektu nie daje nam radości. Chciałybyśmy także, aby wszystkie nasze przedsięwzięcia były doprowadzone do końca – od dłuższego czasu działamy w fazie ciągłej rozbudowy i tworzenia, i marzymy o tym, by w końcu zobaczyć efekty całej tej pracy w pełnej krasie.

 

 

 

 

 

Wyświetl ten post na Instagramie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Post udostępniony przez dekoracje Bydgoszcz | wesele | scenografia | wypożyczalnia (@piekniezdobione)

Jak wyobrażacie sobie Betoniarnię i Chatkę za 5 lat?

K&K: Nie możemy się doczekać, aż nasze ponad 200 nasadzeń w pełni urosną i stworzą niezwykłą, zieloną oazę. Wtedy przestrzeń nabierze jeszcze więcej klimatu – będzie bardziej śródziemnomorska, pełna ciepła i wyjątkowej atmosfery, którą tak bardzo kochamy. To miejsce, w którym każdy będzie chciał zatrzymać się na dłużej i poczuć magię chwili.

Gdyby pieniądze i czas nie były problemem – jaką przestrzeń/event marzy Wam się zorganizować?

K&K: Każde wydarzenie, które odbywa się u nas, jest spełnieniem naszych marzeń. Gdyby czas
i pieniądze nie stanowiły ograniczenia, naszym największym marzeniem byłoby natychmiastowe powiększenie i remont Betoniarni, a następnie zorganizowanie ekskluzywnego eventu otwierającego tę przestrzeń – pełnego elegancji, magii i niezapomnianych chwil, które chcielibyśmy dzielić z naszymi gośćmi.

Czy widzicie siebie bardziej w roli dekoratorek, organizatorek eventów czy właścicielek klimatycznych przestrzeni?

Karolina: Czas nauczył nas, że w życiu trudno coś przewidzieć i precyzyjnie zaplanować. Często mamy różne plany, ale los nieoczekiwanie wskazuje nowe priorytety. Jesteśmy otwarte na każdą możliwość i chętnie podążamy za tym, co przynosi przyszłość.

Co poradziłybyście osobom, które chcą zamienić pasję w biznes, ale boją się
pierwszego kroku?

Klaudia: Trzeba po prostu działać. Nikt nie będzie pamiętał twoich początków – liczy się to, co zbudujesz z czasem. Najważniejsze to nie stać w miejscu i zrobić pierwszy krok w stronę spełniania swoich marzeń. Nawet najmniejszy ruch może zapoczątkować coś wielkiego.

VIII. Kobiety w biznesie

Jak odbieracie fakt, że jako kobiety budujecie własną markę i przestrzeń w dość “technicznym” kontekście (renowacja, Betonarnia, organizacja dużych
wydarzeń)?

Klaudia: Markę jako dekoratorki zbudowałyśmy naturalnie – przyszło nam to dość łatwo, bo bardzo to czułyśmy i od początku wiedziałyśmy, że to nasza droga. Ale Betoniarnia, renowacje i prace ogrodowe to już zupełnie inna historia. Na wielu rzeczach wciąż się nie znamy, uczymy się wszystkiego krok po kroku i często działamy metodą prób i błędów. Nie jest nam lekko mnóstwo rzeczy robimy własnymi rękami, z determinacją i uporem. Niejednokrotnie żartowałyśmy do naszego taty, że gdybyśmy były jego dwoma synami, wszystko byłoby już gotowe… Ale może właśnie dlatego to miejsce ma tyle serca.

Czy czujecie, że kobieca wrażliwość pomaga Wam tworzyć coś unikalnego?

K&K: Zdecydowanie tak. Nasza kobieca wrażliwość i poczucie estetyki mają ogromne
znaczenie – szczególnie w procesie renowacji Betoniarni. To właśnie dzięki nim udaje nam się tworzyć przestrzenie z klimatem i duszą, w których każdy detal ma znaczenie. Przed nami wciąż ogrom pracy, ale małymi krokami domykamy kolejne sektory i widzimy, jak nasze marzenie nabiera realnych kształtów.

Co powiedziałybyście kobietom, które boją się rzucić etat i zacząć coś swojego?

K&K: Warto zacząć działać – nawet małymi krokami. Marzenia nie spełniają się od samego
mówienia o nich, trzeba zrobić pierwszy ruch, nawet jeśli wydaje się niepewny. Przed Tobą na pewno ogrom pracy, momenty zwątpienia i zmęczenia… ale jeśli robisz coś, co naprawdę czujesz, będziesz szczęśliwa. I to uczucie jest warte każdego wysiłku.

IX. O ludziach wokół Was

Czy macie stałą ekipę współpracowników/fotografów, z którą czujecie się jak
rodzina?

K&K: Tak, mamy stałą ekipę, z którą naprawdę uwielbiamy współpracować. Są wśród nich osoby, z którymi tworzy się nie tylko piękne projekty, ale też wyjątkowa atmosfera. Gdy wiemy, że mamy wspólną realizację, od razu pojawia się radość i ekscytacja – bo to nie tylko praca, ale też przyjemność bycia razem.

Jak reagują Wasi znajomi, kiedy widzą, jak bardzo rozwinęłyście tę przestrzeń?

Klaudia: Często słyszymy słowa wsparcia i podziwu – że tyle robimy, że stworzyłyśmy coś wyjątkowego. To bardzo budujące. Niestety, intensywność naszej pracy sprawia, że nie mamy zbyt wiele czasu na życie towarzyskie. Mamy świadomość, że przez to wiele nas omija, a niektóre relacje z biegiem czasu po prostu się rozluźniły. Mimo wszystko wierzymy, że ci, którzy są naprawdę blisko, rozumieją naszą drogę.

X. Pytania “luźniejsze”, lifestyle’owe

Gdybyście mogły udekorować dowolne wydarzenie na świecie – co by to było i dlaczego?

Karolina: Marzymy o tym, żeby w naszej Betoniarni stworzyć najpiękniejszą świąteczną krainę –
magiczną, pełną świateł, zapachów i wzruszeń. Coś na wzór słynnego Flora Point, ale w naszym stylu: z sercem, duszą i dbałością o najmniejszy detal. Chciałybyśmy, żeby ludzie wchodzili do tej przestrzeni i choć na chwilę przenosili się w inny, zaczarowany świat.

Która z Was jest bardziej “artystyczną duszą”, a która “ogarniaczem organizacyjnym”?

K&K: Tak naprawdę jesteśmy pół na pół – mamy bardzo podobne poczucie estetyki, dlatego
wiele decyzji podejmujemy wspólnie, konsultując się na bieżąco. Klaudia jest bardziej marzycielką, z głową pełną pomysłów i wizji. Karolina natomiast trzeźwo patrzy na możliwości i pilnuje, by nasze plany były możliwe do zrealizowania. To połączenie działa u nas idealnie.

Wyświetl ten post na Instagramie

Post udostępniony przez KAMILA IN BEAUTY | MAKIJAŻ BYDGOSZCZ SZKOLENIA (@kamilainbeauty)

Czym dla Was jest “piękno” i jak definiujecie je w swojej pracy i życiu osobistym?

K&K: Piękno to dla nas prostota, funkcjonalność i harmonia. Uwielbiamy rzeczy praktyczne,
nienachalne, bez zbędnego przepychu – takie, które współgrają z nami, naszym stylem życia i otoczeniem. Zarówno w pracy, jak i w codzienności, szukamy estetyki, która daje spokój, nie przytłacza i naturalnie wpisuje się w przestrzeń. Naszą ideą jest minimalizm i klasyczna elegancja i staramy się takimi elementami otaczać.

Za szarym płotem, który niczego nie obiecuje, rozkwita świat, który pamięta każdy detal. Pięknie Zdobione to nie tylko przestrzeń – to proces: od pierwszego planu po ostatnią świecę, od pomysłu po wzruszenie. Klaudia i Karolina uczyniły z tworzenia rytuał, z pracy – sztukę, z ogrodu – scenę. Ich „Konstelacja”, parkiet pod gwiazdami, jest jak mapa nieba: prowadzi do chwil, które zostają. A gdy gasną światła, wciąż wybrzmiewa ich ciche motto: „ale to wszystko zostanie z nami”. I zostaje – w kadrach, w pamięci, w sercach.

Pięknie Zdobione – siostrzany duet, który zmienił prywatny ogród w scenę emocji, a rodzinne dziedzictwo w miejsce spotkań z pięknem. Klaudia i Karolina tworzą przestrzenie, które „rozkwitają”: minimalistyczne w formie, gęste w znaczeniach, dopracowane w detalach. Od świątecznych scenografii i sesji w Chatce, przez Betoniarnię, po „Parkiet pod gwiazdami” – każda realizacja jest tu opowieścią o smaku, świetle i fakturze. Ich estetyka? Spokój zamiast przepychu. Ich metoda? Praca, która nie szuka skrótów. Ich efekt? Wspomnienia, które nie gasną wraz z ostatnią lampką.

Podziękowanie

Dziękujemy Wam, Klaudio i Karolino, za szczerość i piękno, które wniosłyście do tej rozmowy. Wasze słowa są jak ścieżka przez ogród pełen pracy, pasji i odwagi – pokazują, że za każdą metamorfozą kryje się nie tylko estetyka, ale przede wszystkim serce i determinacja. Wasza historia inspiruje, by wierzyć, że piękno można nie tylko zobaczyć, ale i stworzyć – od podstaw, własnymi rękami.

fot. Kinga Rybarczyk i prywatne archiwum

Artykuł Pięknie Zdobione i ich zaczarowany ogród – wyjątkowa sala na imprezy w Bydgoszczy pochodzi z serwisu Blog dla kobiet z energią do działania.

POCZĄTKI

Jak zaczęła się Twoja przygoda z Gua Sha i masażerami do twarzy?

Witam, moja przygoda zaczęła się podczas jednej kwarantanny w 2022 roku. Całe życie miałam/mam naturalnie szczupłe ciało natomiast moja twarz zawsze była opuchnięta oraz okrągła. Nie miałam kompleksu z tego tytułu, ale z czystej ciekawości zaczęłam wykonywać codzienny masaż kostką Gua Sha nie oczekując za wiele (i też nie spodziewając się, że cokolwiek się zmieni w moim wyglądzie).

Po czasie jednakże moja twarz realnie zaczęła się zmieniać. Po dwóch/trzech miesiącach codziennego stosowania Gua Sha zaczynałam w końcu widzieć pierwszy efekty i wtedy zrozumiałam, że medycyna estetyczna nie jest tutaj potrzebna skoro mamy Gua Sha.

Co sprawiło, że postanowiłaś pokazać to w internecie i zbudować wokół tego społeczność? 

Całe życie byłam zwolenniczką naturalnego wyglądu (mimo, że w młodszym wieku miałam erę rozjaśniania włosów czy robienia długich, żelowych paznokci to zawsze bardziej ciągnęło mnie do natury) i gdy odkryłam, że za pomocą Gua Sha możemy w łatwy jak i naturalny sposób polepszyć (i pokochać!) swój wygląd postanowiłam pokazać to social mediom. 

Twoje filmy na TikToku mają ogromny zasięg – jak myślisz, co najbardziej przyciąga ludzi do Twojego contentu?

Myślę, że content Gua Sha zdobył ogromne zasięgi dzięki mojej autentyczności i realnej chęci pomocy innym. Kieruje się wartościami, dzięki którym tworzę wszystko w sposób naturalny i zgodny ze mną. Moja zmiana twarzy dzięki Gua Sha jest również dość absurdalna dla wielu osób z TikToka, więc ta nutka kontrowersji również odbija się na większych zasięgach. Cieszę się jednak, że wśród sceptyków znajduje się mnóstwo osób, które się po prostu mną inspirują i osiągają swój wymarzony wygląd dzięki moim radom.

Czy obecnie skupiasz się wyłącznie na rozwijaniu GuaSha Power i działalności w social media? Czy łączysz to jeszcze z innymi projektami zawodowymi?

Aktualnie skupiam się na rozwijaniu marki GUASHAPOWER i tworzeniu nowych produktów, które jeszcze bardziej ułatwią innym pracę z Gua Sha. Dodatkowo działam po części jako twórca (nie lubię określenia Influencer, nie pasuje mi ono do mnie i do tego co robię) dla marek oraz dla swojej marki osobistej.

GUASHAPOWER

Twoja platforma Guasha Power to już nie tylko social media – co dokładnie znajdziemy na stronie? Czy są tam poradniki, ebooki, produkty albo kursy dla osób, które chcą zacząć przygodę z Gua Sha?

Aktualnie tworzę GUASHAPOWER.COM – czyli nową platformę, gdzie osoby zainteresowane znajdą:

• Dwa E-booki (wiedza podstawowa oraz wiedza zaawansowana + zobrazowane tutoriale krok po kroku),
• Planner GuaSha czyli planner do budowania codziennej rutyny (uważam, że to codzienny masaż daje najlepsze efekty),
• SZKOLENIA, KATALOG…i
• Dwie lub trzy nowości w formie fizycznej, których przedpremierowo zdradzać nie chce, ale będzie to coś nowego na polskim rynku.

Wszelkie produkty będą dla totalnych nowicjuszy w temacie oraz dla tych, co chcą rozwinąć swoją wiedzę w tym temacie.

Jakie efekty może dawać regularna praktyka Gua Sha?

Uważam, że dzięki Gua Sha jesteśmy w stanie zniwelować prawie każdy kompleks naszej natury a bardziej poprawić go, aby móc siebie pokochać. 

Czy uważasz, że naturalne techniki mogą zastąpić część zabiegów w gabinecie kosmetycznym?

Oczywistym jest, że np. kości (nosa) nie przesuniemy, nie odmienimy, ale możemy optycznie poprawić jego wygląd! Uważam, że jest to super rozwiązanie dla młodych osób, które nie chcą sięgać po zabiegi/operacje. Osobiście nie neguje medycyny estetycznej, sądzę, że czasem naprawdę robi cuda i pomaga ludziom (sama wykonuje usta), ale moja marka ma na celu trafić do młodszych (lub starszych też) osób i zainspirować je do naturalnych sposobów polepszania swojego wyglądu. Gdybym w wieku 18 lat odkryła Gua Sha nie wykonałabym zabiegu powiększania ust. Teraz nie mogę ich masować ze względu na kwas w nich. Tak samo wszystkie osoby z wolumetria czy botoksem nie mogą wykonywać Gua Sha – zepsują sobie efekty zabiegów, więc to jest taki trochę „one way ticket”.

Jak reagujesz na mity i błędne informacje o Gua Sha, które często krążą w sieci?

Nie reaguje. Nie oglądam innych. Tworzę inspirując się sobą a gdy widzę dezinformacje pojawiające się w komentarzach pod moimi filmami to szybko na nie odpowiadam, aby sprostować wiedzę danej osoby, aby nie zrobiła sobie krzywdy

Jakie błędy najczęściej popełniają osoby, które dopiero zaczynają przygodę z Gua Sha?

Wydaje mi się, że najczęstszymi błędami są: masaż Gua Sha na noc, masaż gdy mają trądzik/wypryski lub mini niedoskonałości, masaż na suchą twarz lub wodę… Jest trochę tego niestety, dlatego tak bardzo zachęcam do oglądania moich wszystkich darmowych filmików, na których non stop powtarzam najważniejsze zasady i zalecenia.

PIELEGNACJA I KOSMETYKI

Jak wygląda Twoja codzienna rutyna pielęgnacyjna – od rana do wieczora?

Ja jestem skincare freak od najmłodszych lat. Dla mnie natura i minimalizm to klucz do sukcesu. Gdy pojawiają się problemy skórne to lekarz-dermatolog a nie chwytanie porad z TikToka. Mam bardzo minimalistyczną pielęgnacje:

RANO: myje buzie samą wodą, nakładam krem nawilżający i krem SPF

WIECZOREM: obowiązkowe dwuetapowe oczyszczanie, krem pod oczy, serum (nawilżające lub rozświetlające) i balsam Cicaplast od LaRochePosay

Gdybyś mogła wybrać tylko jeden ukochany kosmetyk pielęgnacyjny, bez którego nie wyobrażasz sobie dnia – co by to było?

Jakbym miała wybrać to byłby właśnie ten balsam, jestem autentyczna w swoich nagrywkach i każdy kto mnie obserwuje na TikToku to wie, że LaRochePosay CicaplastBaumeB5+ uratował mi BHL skóry i stosuję go od 3 lat codziennie – i tak zamierzam go wybierać jeszcze przez dłuuuugi czas.

A w kolorówce – masz swój ulubiony produkt, który zawsze daje efekt „WOW”?

Jeżeli chodzi o make-up to mam wiele ulubionych produktów, ale KOCHAM produkty marki Erborian np. krem CC EYE z SPF, nie opuszczam tego produktu.

Czy masz w swojej kosmetyczce coś totalnie nietypowego, czego inni raczej by się nie spodziewali?

Czy mam w mojej kosmetyczce coś nietypowego… może to, że mój najlepszy balsam do ust i krem pod oczy to krem z WitA z apteki za 13 zł, tanio a skutecznie, nie jestem zdania, że trzeba wydawać miliony na drogie kosmetyki, trzeba świadomie i pod swoje potrzeby je kupować

LIFESTYLE I INSPIRACJE

Jak wygląda Twój idealny poranek? Czy masz swoje rytuały, które wprawiają Cię w dobry nastrój na resztę dnia?

Jestem osobą co poranki ceni sobie jak nic innego. Kocham wstać wcześnie i delektować się powolnym pełnym spokoju porankiem. Mój rytuał to szklanka wody, dobre śniadanie z kawą i spokojnie wykonana pielęgnacja z Gua Sha. Uwielbiam w międzyczasie odpalić Palo Santo lub kadzidło zapisując przy tym wdzięczności oraz afirmację. Taka rutyna pozwala mi pozytywnie zacząć każdy dzień.

Skąd czerpiesz inspiracje – nie tylko do pielęgnacji, ale też do życia?

Mnie bardzo inspirują ludzie, ale nie na Instagramie tylko w prawdziwym życiu. Lubię poznawać nowe osoby, lubię z nimi rozmawiać, słuchać ich i wymieniać poglądy. Często mam wrażenie, że inspiracja sama pojawia się we mnie, wtedy budzi się moja kreatywność i po prostu działam. Głęboko wierzę w swój sukces, więc wszystko co rozpoczynam owocuje pięknymi efektami. 

Co robisz, kiedy potrzebujesz się totalnie zresetować?

Jestem introwertykiem z natury, baaardzo szybko się przebodźcowuję. Wtedy po prostu „usuwam się” z social mediów, odkładam telefon i porzucam presje, gonitwę za ambicjami. Jestem jak każdy inny człowiek. Miewam gorsze dni, zawahania czy chwile zastanowienia „co dalej” lub też kryzysy twórczości. Sposób na to mam taki, że nie daje się wciągnąć w pułapkę internetu. Żyje wtedy swoim życiem prywatnym. Jeżdżę konno lub spędzam dużo czasu z ukochanymi osobami (rodzina/partner). To mi zawsze ładuje baterie i po czasie na nowo zaczynam czuć motywacje do działania.

A teraz coś bardziej prywatnego. Czy masz jakąś małą, zupełnie nieoczywistą słabość albo guilty pleasure, o której Twoi obserwatorzy pewnie nie mają pojęcia?

Bardzo ciekawe pytanie! Moim guilty pleasure jest cisza. Jakkolwiek to nie brzmi, ale kocham ciszę. To w ciszy odnajduję się najbardziej i to w niej powstają moje najbardziej sukcesywne decyzje. Nie wiem czy ktoś o tym wie czy nie wie, ale codziennie medytuję. W ciszy lub do dźwięków Hz. Uważam, że zharmonizowanie swojego świata wewnętrznego umożliwia nam lepszy świat zewnętrzny. Czasem wszystkie odpowiedzi znajdują się w nas samych, wystarczy siebie dobrze posłuchać a przede wszystkim swojego serca. Wtedy gdy jesteśmy połączeni sami ze sobą w naszym życiu dzieją się niesamowite rzeczy.

BIZNES I PRZYSZŁOŚĆ

Prowadzisz własny projekt i budujesz markę w social media – co było dla Ciebie największym wyzwaniem?

Czasami mam wrażenie, że jestem po prostu stworzona do tego. Moim jedynym wyzwaniem jest często kryzys twórczości wynikający z przebodźcowania o którym wspominałam wyżej. Jednakże nie odczuwam większych przeciwności losu w internecie. Wiem jak obchodzić się z ludźmi z internetu i wiem jak dbać o osoby, które widzą we mnie inspiracje. To właśnie daje mi możliwość ciągłego rozwoju.

Jakie masz plany na rozwój GuaSha Power – czy szykujesz nowe kursy, produkty albo może coś zupełnie innego?

Tak, aktualnie trwają prace nad 3 nowościami a w tym nad nową stroną, gdzie wszystko będzie przejrzyste i estetyczne.

Na czym najbardziej Ci zależy, kiedy tworzysz treści dla swojej społeczności?

Najbardziej zależy mi na przekazaniu jak największej dawki wiedzy. Nie chce, aby ktoś przez swoja nieświadomość lub złe źródło wiedzy popsuł sobie twarz.

Gdybyś mogła zaprosić na masaż Gua sha dowolną znaną osobę – kto by to był?

Gdybym mogła zaprosić jedną znaną osobę na Gua Sha? To na pewno musiałaby być to osoba, która nigdy nie miała wykonanego zabiegu medycyny estetycznej… Mam wiele propozycji, ale najchętniej współpracowałabym z @majabohosiewicz Mają Bohosiewicz lub @agata.sieramska Agata Sieramską, te dwie kobiety bardzo mnie inspirują.

Dziękujemy Sandrze za szczerość i inspirujący wywiad!
Jeśli chcesz być na bieżąco z jej treściami i zobaczyć efekty, jakie może przynieść regularna praktyka Gua Sha, koniecznie zaobserwuj ją na Instagramie i TikToku (@smiskiewicz). A już wkrótce jeszcze więcej praktycznej wiedzy, e-booków i nowości znajdziesz na jej nowej stronie guashapower.com.

Artykuł Gua Sha zamiast skalpela? Poznaj historię Sandry Miśkiewicz, która podbiła TikToka autentycznością pochodzi z serwisu Blog dla kobiet z energią do działania.